زندگی زیباست، چشمی باز کن......

ای عاشق شیدایی....

پیمان اسد ایوبی — 2011-12-30T16:07:00+01:00

ای عاشق شیدایی بشنو سخنی از من

هرچند که نتوانی هرگز شنوی آن را

در بزم وصال دوست از جام جمال دوست

چون مست شدی مشکن پیمانه و پیمان را

خودپرست...

پیمان اسد ایوبی — 2011-04-20T02:28:34+01:00

این مرد خودپرست

این دیو ، این رها شده از بند

مست مست

ایستاده رو به روی من و

خیره در منست

گفتم به خویشتن

آیا توان رستنم از این نگاه هست ؟

مشتی زدم به سینه او ،

ناگهان دریغ

آیینه تمام قد رو به رو شکست .

حمید مصدق

نگار می رسد...

پیمان اسد ایوبی — 2011-03-18T16:41:21+01:00

آب زنید راه را هین كه نگار می رسد
مژده دهید باغ را بوی بهار می رسد
راه دهید یار را آن مه ده چهار را
كز رخ نور بخش او نور نثار می رسد
چاك شدست آسمان غلغله ایست در جهان
عنبر و مشك می دمد سنجق یار می رسد
رونق باغ می رسد چشم و چراغ می رسد
غم به كناره می رود مه به كنار می رسد
تیر روانه می رود سوی نشانه می رود
ما چه نشسته ایم پس شه ز شكار می رسد
باغ سلام می كند سرو قیام می كند
سبزه پیاده می رود غنچه سوار می رسد
خلوتیان آسمان تا چه شراب می خورند
روح خراب و مست شد عقل خمار می رسد
چون برسی به كوی ما خامُشی است خوی ما
زانكه ز گفت و گوی ما گرد و غبار می رسد

ازدوست داشتن...

پیمان اسد ایوبی — 2011-01-29T03:40:08+01:00

امشب از آسمان دیده تو

روی شعرم ترانه میبارد

درسکوت سپید کاغذها

پنجه هایم جرقه میکارد

شعر دیوانه تب آلودم

شرمگین از شیار خواهشها

پیکرش را دوباره میسوزد

عطش جاودان آتش ها

آری..آغازدوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

ازسیاهی چرا حذر کردن

شب پراز قطره های الماس است

آنچه از شب به جای میماند

عطرسکرآورگل یاس است

آه بگذار گم شوم درتو

کس نیابد زمن نشانه من

روح سوزان آه مرطوبت

بوزدبرتن ترانه من

آه بگذار زین دریچه باز

خفته در پرنیان رویاها

باپرروشنی سفرگیرم

بگذرم ازحصاردنیاها

دانی از زندگی چه میخواهم

من تو باشم..تو..پای تاسرتو

زندگی گرهزارباره بود

باردیگرتو...باردیگرتو

آنچه درمن نهفته..دریاییست

کی توان نهفتنم باشد

باتو زین سهمگین طوفانی

کاش یارای گفتنم باشد

بس که لبریزم ازتو میخواهم

بدوم در میان صحراها

سربکوبم به سنگ کوهستان

تن بکوبم به موج دریاها

بس که لبریزم از تو میخواهم

چون غباری زخود فرو ریزم

زیرپای تو سرنهم آرام

به سبک سایه تو آویزم

آری..آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

فرخزاد

Shakespeare Love Sonnet 18

پیمان اسد ایوبی — 2010-10-25T17:18:41+01:00

Shall I compare thee to a summer's day?
Thou art more lovely and more temperate.
Rough winds do shake the darling buds of May,
And summer's lease hath all too short a date.
Sometime too hot the eye of heaven shines,
And often is his gold complexion dimmed,
And every fair from fair sometime declines,
By chance or nature's changing course untrimmed.
But thy eternal summer shall not fade,
Nor lose possession of that fair thou owest,
Nor shall Death brag thou wander'st in his shade
When in eternal lines to time thou grow'st.
So long as men can breathe, or eyes can see,
So long lives this, and this gives life to thee

اگر به روز تموزت همی کنم مانند،

لطیفتر ز تموزی و دلنشین تر از آن.

جوانه های دل انگیزوسبزفصل بهار

چوعمرروزتموزش رودبه باد خزان.

چه تابناک بود گاه چشم داغ فلک

بسا که چهره زرین ولی نهفته به میغ

گهی فزاید و گه کاهدش ز حسن جمال

به لطف پنجه نقاش یا قساوت تیغ.

تموز جاودان تو اما کجا ببازد رنگ؟

و یا لطافت طبعی که در وجود تو هست؟

شگفت نور تو را سایه محو نتوان کرد

و خط عمر تو را مرگ کی کشد در دست!

بمان تو تا که نفس هست و نور هست و غزل.

که این غزل به تو داد عمر جاودان ز ازل.

ترجمه:

محمود رضا فارسیانی .